C# 1.0 (سال ۲۰۰۲ – همراه با .NET Framework 1.0)

این نسخه اولین نسخه رسمی #C بود که توسط مایکروسافت همراه با Visual Studio .NET 2002 منتشر شد. در این نسخه، اصول پایه زبان شیء‌گرا معرفی شدند. یعنی کلاس‌ها (Classes)، اینترفیس‌ها (Interfaces)، ساختارها (Structs)، متدها، ویژگی‌ها (Properties)، فضای نام (Namespaces) و مدیریت خطا از طریق Exception Handling اضافه شدند. در این نسخه مفاهیمی مانند وراثت (Inheritance)، چندریختی (Polymorphism)، و کپسوله‌سازی (Encapsulation) برای ساخت نرم‌افزارهای شیء‌گرا به صورت کامل پشتیبانی شدند. Garbage Collector نیز به عنوان بخشی از CLR وظیفه مدیریت حافظه را به‌صورت خودکار بر عهده داشت.

C# 2.0 (سال ۲۰۰۵ – .NET Framework 2.0)

در این نسخه زبان C# دچار پیشرفت بزرگی شد. ویژگی مهم آن Generics بود که امکان نوشتن کدهای عمومی و قابل‌استفاده مجدد را فراهم کرد (مثل List<T>). همچنین Nullable types برای پشتیبانی از مقادیر null در انواع مقدار (مانند int?) معرفی شد. ویژگی‌های دیگری مثل Anonymous methods (توابع بدون نام برای استفاده‌های موقت)، Iterators (با کلمه کلیدی yield return برای پیمایش مجموعه‌ها)، و Partial classes (تقسیم یک کلاس در چند فایل) نیز افزوده شدند. این نسخه پایه‌گذار بسیاری از مفاهیم مدرن #C شد.

C# 3.0 (سال ۲۰۰۷ – .NET Framework 3.5)

نسخه ۳.۰ یکی از مهم‌ترین نسخه‌های تاریخ C# است، زیرا LINQ (Language Integrated Query) در این نسخه معرفی شد. LINQ انقلابی در کار با داده‌ها بود و اجازه داد تا روی مجموعه‌ها، پایگاه داده‌ها و XML به صورت مستقیم با دستورات مشابه SQL کار کنیم. علاوه بر LINQ، ویژگی‌هایی مثل Lambda expressions برای نوشتن توابع مختصر، Extension methods برای افزودن رفتار جدید به کلاس‌های موجود بدون تغییر در آن‌ها، و Anonymous types برای ایجاد شیءهای بدون تعریف کلاس اضافه شدند. همچنین مفهوم var برای نوع‌دهی ضمنی و object initializers برای ساده‌تر ساختن اشیا معرفی شد.

C# 4.0 (سال ۲۰۱۰ – .NET Framework 4.0)

تمرکز این نسخه بر روی انعطاف‌پذیری بیشتر بود. ویژگی dynamic typing معرفی شد که اجازه می‌دهد نوع داده در زمان اجرا مشخص شود (در تضاد با نوع‌دهی ایستا). این ویژگی به خصوص برای کار با COM objects و اسکریپت‌ها مفید بود. همچنین Named and Optional Parameters اضافه شد که باعث شد در متدها بتوان پارامترها را با نامشان مقداردهی کرد یا بعضی پارامترها را حذف کرد. ارتباط با COM نیز ساده‌تر شد، مخصوصاً برای برنامه‌هایی که با Office Automation سروکار داشتند.

C# 5.0 (سال ۲۰۱۲ – .NET Framework 4.5)

مهم‌ترین ویژگی این نسخه، معرفی async و await بود. این دو کلمه کلیدی انقلابی در برنامه‌ نویسی ناهم‌زمان ایجاد کردند و باعث شدند نوشتن کدهای asynchronous بسیار ساده‌تر شود. به‌جای استفاده از callbackها و threadهای پیچیده، حالا برنامه‌نویس می‌تواند به‌صورت مستقیم از await استفاده کند. همچنین ویژگی Caller Information Attributes اضافه شد که اجازه می‌دهد اطلاعاتی مانند نام متد فراخواننده یا شماره خط را دریافت کنیم (مفید برای لاگ‌گیری و اشکال‌زدایی).

C# 6.0 (سال ۲۰۱۵ – همراه با Roslyn compiler)

این نسخه بیشتر روی راحتی و خوانایی کد تمرکز داشت. ویژگی‌هایی مثل String interpolation ($"Hello {name}") برای راحت‌تر ساختن رشته‌ها اضافه شد. Expression-bodied members اجازه داد تا متدهای کوچک را در یک خط بنویسیم. Null-conditional operator (?.) برای جلوگیری از NullReferenceException اضافه شد. همچنین Auto-property initializers و using static برای ساده‌تر کردن نوشتار معرفی شدند. از این نسخه به بعد، کامپایلر جدید “Roslyn” معرفی شد که به مایکروسافت اجازه داد توسعه زبان را سریع‌تر پیش ببرد.

C# 7.x (سال‌های ۲۰۱۷–۲۰۱۸ – .NET Core 2.x)

این نسخه مجموعه‌ای از ویژگی‌های جدید برای افزایش قدرت زبان آورد. Tuples برای بازگرداندن چند مقدار از یک متد، Pattern matching برای بررسی دقیق‌تر نوع و ساختار داده‌ها، و Local functions برای تعریف توابع درون متدها از جمله مهم‌ترین امکانات بودند. همچنین Out variables برای تعریف متغیر درون پارامتر خروجی و Ref returns برای بازگشت ارجاع معرفی شدند. در نسخه‌های ۷.۱ تا ۷.۳ بهبودهایی مثل async main و generic constraints بیشتر هم افزوده شد.

C# 8.0 (سال ۲۰۱۹ – .NET Core 3.0)

در این نسخه تغییرات بسیار مهمی اتفاق افتاد. مهم‌ترین ویژگی Nullable reference types بود که به برنامه‌نویس کمک می‌کرد خطاهای مربوط به null را در زمان کامپایل شناسایی کند. Switch expressions و Pattern matching enhancements نیز نوشتن switchهای خواناتر و منعطف‌تر را ممکن کردند. Async streams با ترکیب await foreach معرفی شدند تا بتوان داده‌های جریانی را به‌صورت ناهم‌زمان پردازش کرد. همچنین Default interface methods و Range/Index syntax (.., ^) اضافه شدند.

C# 9.0 (سال ۲۰۲۰ – .NET 5)

در این نسخه، ویژگی بزرگ Records معرفی شد که برای ساخت اشیای immutable با مقادیر برابر (value-based equality) طراحی شده بود. Init-only properties اجازه داد ویژگی‌هایی داشته باشیم که فقط هنگام ساخت شیء مقدار بگیرند. Top-level statements نیز برای نوشتن برنامه‌های کوتاه‌تر (مثلاً در آموزش‌ها یا اسکریپت‌ها) اضافه شد. همچنین Pattern matching و target-typed new بهبود یافتند.

C# 10.0 (سال ۲۰۲۱ – .NET 6)

در این نسخه ویژگی‌هایی برای ساده‌تر کردن ساختار پروژه معرفی شد. Global using directives باعث شد بتوان از importهای عمومی در همه فایل‌ها استفاده کرد. File-scoped namespaces اجازه داد فضای نام را در یک خط تعریف کنیم و دیگر کل فایل را در بلوک namespace قرار ندهیم. Record structs برای ساخت رکوردهایی بر اساس struct معرفی شدند. علاوه بر این، lambda expressionها هوشمندتر شدند و پشتیبانی از نوع برگشتی داشتند.

C# 11.0 (سال ۲۰۲۲ – .NET 7)

در این نسخه، Raw string literals معرفی شدند که نوشتن رشته‌های چندخطی (مثل JSON یا SQL) را بدون نیاز به escape کردن ساده کردند. Generic math امکان انجام عملیات ریاضی عمومی روی انواع مختلف عددی را فراهم کرد. Required members ویژگی جدیدی بود که برنامه‌نویس را مجبور می‌کرد حتماً ویژگی خاصی را مقداردهی کند. همچنین List patterns برای بررسی ساختار داده‌ها در pattern matching اضافه شد.

C# 12.0 (سال ۲۰۲۳ – .NET 8)

آخرین نسخه منتشرشده تا امروز، ویژگی‌های قابل‌توجهی دارد. Primary constructors for all types که پیش‌تر فقط در recordها بود، حالا برای همه کلاس‌ها در دسترس است. Collection expressions امکان نوشتن مجموعه‌ها با ساختاری ساده‌تر مانند [۱, ۲, ۳] را فراهم می‌کند. Inline arrays برای ساخت آرایه‌هایی با حافظه ثابت معرفی شدند. همچنین ویژگی Interceptors (در حالت Preview) برای رهگیری و تغییر رفتار متدها در زمان کامپایل معرفی شده است.

همچنین بخوانید: اتوماسیون اداری تحت وب